Wielkie róże naszych czasów

Tym razem chciałbym zaproponować Państwu tłumaczenie jednego rozdziału z książki Samuela Darragh McGredy IV zatytułowanej A Family of Roses a wydanej w roku 1971.  Dowiemy się  z niego jakie róże królowały w latach powojennych. Oczywiście dobór odmian dokonany przez autora jest stronniczy, ale nie umniejsza to waloru poznawczego prezentowanego szkicu. Widzimy też jak bardzo ewoluowały kryteria ocen róż. A już zupełnym rarytasem są wywody autora o przyszłych , możliwych kierunkach rozwoju róż. A gdzie D.Austin? – chciało by się powiedzieć.

Przypuszczam, że powinienem zacząć od określenia jakimi cechami winna wyróżniać się tzw. wielka róża. Nie jest to łatwe, a różnych opinii może być tyle, ile jest hodowców róż.  Wielka róża musi oczywiście przyciągać wzrok, choć już nos niekoniecznie   - zapach nie jest cechą charakterystyczną wszystkich róż,dotyczy to również tych które są niewątpliwie wielkie. Z pewnością powinna być nowatorska w jakimś tego słowa znaczeniu.  Ale tylko urok nowości czy nowatorskości nie zrobi róży wspaniałą. Dla mnie ważnym czynnikiem jest kolor. Z pewnością. Wielka róża powinna mieć dobry kształt kwiatu, ale  przede wszystkim  powinna mieć dobry kolor. I to coś, co to uczyni ją  podziwianą i wciąż podziwianą. Jeśli jest w kolorze czerwonym to już ma przewagę, ponieważ czerwony był i jest zawsze najbardziej popularnym i pożądanym kolorem róż. Jeśli chodzi o roślinę, musi to być dobry , kształtny krzew  i musi mieć ten rodzaj wigoru, który pomoże utrzymać jej jakość i charakter przez tysiące, być może miliony operacji rozmnażania i powielania przez wiele lat. Żadna róża nie jest świetna, jeśli jej zapasy energii zaczynają zanikać po siedmiu, ośmiu latach,  lub jeśli kupujący odczują rozczarowanie jej wydajnością a sprzedaż zacznie spadać. Istnieje podstawowa cecha wspaniałej różanej wydajności w ogrodzie lub parku przez dziesięciolecia i w różnych klimatach w różnych krajach. Aby przetrwać, będzie musiała dobrze rosnąć w różnych glebach i różnych klimatach oraz w różnych warunkach pogodowych, musi być odporna na choroby, lub wolna od chorób, oraz odporna na mróz, jeśli to możliwe, z silną konstytucją rośliny , która pozwala jej szybko wychodzić z opresji i niepowodzeń. Cechy takie jak te, z wrodzoną zdolnością do wzrostu i rozkwitu bez potrzeby ciągłej i uciążliwej uwagi z naszej strony, sprawi, że taka róża będzie kochana i będziemy mówić o niej. A taka rozmowa jest lepsza niż najlepsza reklama w mediach; reklamy  nie wzbudzą w rosomanes, w kliencie pożądania i jej nie kupi. Przede wszystkim to co liczy się, to piękno kwiatu, które najpierw przyciąga uwagę do róży, które przychodzi jako pierwsze w rozmowie, która wiele róż upiększa, ale nie można ich nazwać wielkimi różami. To, co leży u podstaw piękna, posiadanie solidnych podstawowych cech: łatwości utrzymania, wytrzymałości, tolerancji itd., Które utrzymują różę w dobrym wigorze w różnych krajach przez długie życie.

Pierwszą, wielką różą McGredych była Countess of Gosford, której zresztą nigdy nie widziałem; wydaje się, że była odmianą o dużym, kulistym, kwiecie z wyraźnie  żyłkowanymi różowymi płatkami . W tamtym czasie – mówię o przełomie wieków, królowała  Frau Karl Druschki. Była ona prawdziwym symbolem jakości, pierwszą naprawdę śnieżnobiałą różą.

Wtedy w tamtych czasach, dostępne były dwie piękne czerwone róże , obie wywodzące się z familii Dicksonów, mam tu na myśli  Hugh Dickson i George Dickson, które były remontantkami z ogromnymi kwiatami i o mocnym zapachu.  To były naprawdę bardzo dobre róże – oczywiście w swoim czasie.

The Queeen Alexandra Rose, wyhodowana przez mojego dziadka, była ważnym jego osiągnięciem hodowlanym. Była rośliną z  pierwszym dwukolorowym kwiatem, w kolorze czerwonym i żółtymi rewersami płatków, to  początek wszystkich dwukolorowych róż. Dziadek wyhodował ją z Austrian Copper i, z miejsca stała się swego rodzaju wzorem do naśladowania. Queen Alexandra wydaje się być teraz dość nieporządnym czerwono- żółtym mieszańcem herbatnim – chociaż Mansfield opisuje ją jako „jasno cynobrową z rewersami płatków w kolorze starego złota” – ale w swoim czasie była uważana  za wspaniałą i rzeczywiście taką była. Była użyta jako jeden z rodziców Margaret McGredy, w 1927 roku.

margaret_mcgredy Na fotografii – Margaret McGredy.

Z kolei ta róża nazwana tak od mojej babci, przez lata była jedną  z bardziej udanych czerwonych róż, jedną z pierwszych z silnym wigorem – miała ten hybrydowy wigor typowy na przykład dla Queen Elizabeth Lammertsa. Margaret McGredy jest też bardzo bliską krewną Peace - jest jej dziadkiem  po obu stronach. Dla wielu to brzmi dość niewiarygodnie. Wszak Margaret jest czerwona, a Peace jasno żółtą.

kronenburg – Kronenbourg – Z kolekcji Pani Urszuli Trętowskiej.

Kronenbourg  jest sportem Peace, wracającym często do koloru Queen Alexandra Rose - to dość nieoczekiwane,   coś, co może się zdarzyć w hodowli róż. Ten sport został znaleziony na moich polach przez dwóch moich pracowników, którzy mi je przynieśli. Dałem im pięćdziesiąt funtów za sztukę i jeden z nich kupił sobie za to motocykl, który później pracownicy nazwali Kronenburg.

Lata dwudzieste i trzydzieste przyniosły wiele interesujących róż. Wymienię zwłaszcza ciemnoczerwoną Etoille de Hollande z 1919 roku, od Verschurena . Była ona ważnym czerwonym mieszańcem herbatnim, z długim spiczastym pąkiem i niesłabnącym zapachem. Jeszcze w latach 50. była to bardzo dobra róża i mogę sobie wyobrazić, że w 1919 roku musiała się prezentować zdumiewająco. W dzisiejszych czasach nie daje się już zaakceptować jej podatności na choroby i słabą szypułkę powodującą , że kwiaty przewieszają się.

mme-butterfly Na fotografii Madame Butterfly

Madame Butterfly jest popularna od lat dwudziestych, i ludzie wciąż oglądają się za nią  z sentymentem. Wyhodowana przez Hilla w 1918 roku, miała   kwiat w miękkim, przyjemnym różu o bardzo słodkim zapachu. Shot Silk, od Dicksona, również była bardzo pachnąca. Te trzy róże wciąż funkcjonują w obrocie handlowym i  można by było z tego wywnioskować, że wszystkie róże z lat dwudziestych były bardzo pachnące . To nie będzie prawda. Shot Silk, który wyszedł w 1923 i wciąż jest, według współczesnych standardów, ładną różą i dopiero od niedawna zaczęła tracić na popularności.

W 1924 roku pojawiła się Else Poulsen, pierwsza z   prawdziwych polianth Poulsena. Bardzo swobodnie kwitnąca i bardzo odporna na niskie temperatury, wciąż rośnie na całym świecie i jest widywana w dużych ilościach ilości w Danii i Skandynawii ogólnie oraz w USA. Nie jest pachnąca i jak na dzisiejsze standardy jej róż jest zbyt ostry.

McGredy s Yellow, 1933,   nadal jest pokazywana w niektórych katalogach i była długo najlepszym żółtym mieszańcem. Również Mrs. Sam McGredy, nazwana tak na cześć mojej matki w 1929, dopiero teraz zaczyna tracić popularność, ale przez długi czas była fenomenalna. Fascynowała kolorem kwiatu i pięknymi  miedzianymi liśćmi .   Jest dostępna u nas od czterdziestu lat. Forma  pnąca tej odmiany jest nadal dobra i jest szeroko uprawiana.

McGredy’s Ivory to róża, która potrzebuje dość dobrej pogody aby w pełni mogła pokazać cały swój urok, ale w swoim czasie była bardzo dobra. Teraz są już białe róże  bardziej odporne na warunki atmosferyczne  w szczególności mam tu na myśli Pascali.

crimson-glory-2 Crimson Glory

Crimson Glory, z 1935 roku, od Kordesa ,długi czas była najlepszą różą kwitnącą na czerwono . Ona  i Etoile de Hollande były dwiema najlepszymi, czerwonymi różami mojej młodości. Crimson Glory ma cudowny zapach. Jak spojrzymy na rodowody czerwonych róż, to znajdziemy ją w tle właściwie każdej ważnej czerwonej odmiany.

Seria róż Poulsenów, która dała początek floribundom, to począwszy od Else Poulsen, przez do Anne-Mette Poulsen, Karen Poulsen do Kirsten Poulsen, W1938 roku Poulsen wyhodował pierwszą żółtą floribundę, Poulsen’s Yellow, zaskakującą różę w swoim czasie, choć od tego czasu jest już przestarzała. Następnie był Poulsen’s Copper (1940), która była w kolorystyce przypominającej Austrian Copper.

Dwie róże Dickson zasługują na wzmiankę. Są to Betty Uprichard i Barbara Richard, obie to mieszańce herbatnie.

Jedna z naszych róż, Christopher Stone, z bardzo dużymi, silnymi liśćmi, była bardzo aromatycznym mieszańcem herbatnim nazwanym od radiowca , spikera Christophera Stone’a, który był dobrze znany w tamtym czasie. Hector Deane, nazwany od nazwiska chirurga, który zoperował moje migdałki, była to pachnąca łososiowo różowa róża popularna przez długi czas. Potem w 1937 roku, trzy lata po  śmierci, mojego ojca, na rynku pojawiła się  McGredy’s Sunset.   Była to pierwsza z serii pomarańczowo-żółtych mieszańców, które były odporne na mróz. Kwiat był mały, ale kolor był wielką niespodzianką w stosunku do tych które pojawiły się wcześniej . Ta róża została wycofana z obiegu jakieś pięć lub sześć lat temu, ale wciąż można ją znaleźć w Skandynawii, gdzie mrozoodporność jest ważna.

orange-triumph-cl-leenders-1945

orange-triumph Orange Triumph – Fotografia – Przez uprzejmość Pani Kamila Szlązkiewicz Europa Rosarium 2012.

Mniej więcej w tym samym czasie pojawił się   Orange Triumph Kordesa – który wcale nie był pomarańczowy, ale szkarłatny i  w tym czasie był bardzo popularny; była to duża roślina z małymi, zgrupowaniami ładnych kwiatów,  bardzo zdrowa  do zobaczenia w wielu ogrodach, odporna tak na czarną plamistość jak i na mączniaka.

Po ostatniej wojnie Meilland zdominował rynek swoimi wybitnymi kreacjami jak Peace i  Eden Rose, różami które należą do największych, a potem jeszcze z Grand Mere Jenny. Potem przyszedł czas na amerykanów z ich  floribundami. Stany Zjednoczone nie ucierpiały z powodu tego rodzaju zakłóceń, jakie wojna wywołała w Europie i pozwoliło im  to  wyprzedzić Europę w hodowli róż. Co ciekawe, Niemcy sprzedawali najwięcej róż w latach 1940 1942, gdy wojna układała się im dobrze. Potem nastąpił oczywiście krach i biznes niemieckiej róży musiał dostosować się do katastrof i klęsk Trzeciej Rzeszy.

W Ameryce po wojnie, koncentracja na floribundach przyniosła sporo dobrych róż w czasach, gdy europejskie szkółki wciąż dochodziły do siebie po tym gdy musiały się w czasie wojny koncentrować się  na cebuli, pomidorach,i innych przyziemnych roślinach. G. Boernera Fashion przyszedł w 1947 roku,pierwsza z dobrych łososiowo-różowych floribund i wreszcie sensacja, którą stało się nadejście  Masquerade, wyjątkowej róży, która zmienia kolor  z żółtego na czerwony.

L.Vecera „Mały Atlas Róż” str. 76. masquerade.jpg

Potem przyszedł w 195o roku Independeencce, Kordesa pomarańczowo-szkarłatna floribunda jest zupełnie inna w jakości  koloru. To były udane róże, które otwierały nowe pola i możliwości hodowli. Independece była prekursorem wszystkich jasnych pomarańczy, które mamy teraz  na przykład w Super Star, Orangeade, Irish Mist i innych. A w 1948 r. dostajemy  Yellow Spek’s która była pierwszą głęboko żółtą, dobrą rośliną. Jan Spek jej nie wyhodował, zobaczył ją w jakimś ogrodzie wśród innych nieciekawych róż i kupił ją za kilkaset funtów, i zarobił na niej dziesiątki tysięcy funtów. Róża ta uczyniła  jego imię znanym w całym kraju. Herbert Swim wyhodował Circus, który był również dobrym żółtym mieszańcem, a także , przede wszystkim, wyhodował Sutter’s Gold, w 1950 roku, pierwszą zdrową, naprawdę aromatyczną żółtą TH. Miała  ona długi pąk kwiatowy z czerwienią i przez lata była jedną z moich ulubionych róż.

ena harkness

ena harkness Fotografie: Jan Wiązowski Święto Róż Końskowola 2010.

Ena Harkness została wyhodowana nie przez Jacka Harknessa, ale przez  Alberta Normana, szlifierza diamentów , który był amatorem bawiącym się rozmnażaniem róż w maleńkiej, przydomowej szklarence na zapleczu swego ogródka. Dla amatora, wyhodowanie dobrej róży w tych okolicznościach, to jak główna wygrana w Totolotka. Ale Normanowi , sztuka ta udała się dwukrotnie, bowiem w tym samym roku, mógł się poszczycić jeszcze Frenshamem. Obie te odmiany, to były wielkie róże, a Frensham jest standardem wśród czerwonych floribund już od lat.   Niestety, tak się nieszczęśliwie złożyło dla Normana, że w tym czasie nie było ochrony praw autorskich roślin i niewiele zarobił pieniędzy ze swoich pięknych róż.

Potem, pomiędzy rokiem 1950 a 1954, nie było nic ciekawego aż nagle w 1954 nagle wystrzelił Spartan   dzięki masowej kampanii reklamowej firmy  Jackson & Perkins. Spartan jest praktycznie w tle wszystkiego, co w tym czasie wyhodowałem. To jest matka, albo babcie lub gdzieś w kolejce, Mischiefa, Elizabeth of Glamis,Violet Carson , City of Leeds i innych.

queen-el.jpg

Queen  Elizabeth pochodzi od Lammertsa z Kalifornii w 1955 roku. Jest to wyrazista różowa róża na dobrej roślinie, z hybrydowym wigorem. Lammerts wziął dwie linie hodowlane, które były daleko od siebie dzięki czemu zyskał ten dobry wigor rośliny. Rok później Allgold pojawił się na rynku od hodowcy z  Norfolk. Le Grice dając tą  głęboko żółtą różę, sprawił, że przez długi czas   należała do najlepszych żółtych  odmian. Mimo że kwiat jej jest   raczej mały, to  roślina jest odporna na czarną plamistość . Allgold nadal jest sprzedawany i jest prawdopodobnie najbardziej popularną różą pośród głęboko żółtych floribund.

kordes-perfecta-227

kordes-perfecta-228 na fotografiach – Kordes Perfecta.

Perfecta, rok 1957, była jedną z pierwszych róż, które wyprowadził Kordes z rodzicielstwa Karla Herbsta. Karl Herbst, to  interesująca róża, bowiem jeśli wziąłeś dowolnego, dobrego , żółtego mieszańca herbatniego  i umieściłeś na tym pyłku Karla Herbsta, masz zapewniony dobry wynik. Ciekawostkę tę odkrył Kordes. Zrobiłem to z McGredy’s Yellow i dostałem wdzięczną PiccadillyPerfecta była sensacją w tamtym czasie, wspaniała, duża, kremowa róża z różowym brzegiem i rekordową liczbę płatków (siedemdziesiąt).

Kordes zasłynął jeszcze odmianą Iceberg, którą wyhodował w roku 1958, najlepszą białą różą kiedykolwiek wyhodowaną i wciąż najbardziej udaną  białą floribundą. Dostał za nią złoty medal od Royal National Rose Society, a to był niezwykły zaszczyt dla  białej róży.

wendy-cussons

Wendy Cussons, – na fotografii obok – została tak nazwana w 1959 roku dla żony dobrze znanego producenta mydła. Wspaniała róża , dobrze przyjmowana w Wielkiej Brytanii i we Włoszech i w wielu innych miejscach, jest bardzo pachnąca, ale nie podoba mi się jej kolor, który jest zbyt ostry jak na mój gust. Jest bardzo popularną różą i wygrała President’s Trophy w 1959. Została wyhodowany przez Gregory, ważnego szkółkarza z  Nottingham, a to była jego pierwsza próba hybrydyzacji. Niesamowitym osiągnięciem było pojawienie się po raz pierwszy z różą wystarczająco dobrą, by wygrać   President’s Trophy.

super-star_0.jpg - Super Star .

Rok 1960 był rokiem Super Stara, róży wyhodowanej przez Tantau, którą uważam za jedną z największych róż w moim życiu i prawdopodobnie jest to najpopularniejsza róża uprawiana dzisiaj, mogąca konkurować z Peace. To był dobry  także rocznik także dla mnie, wyhodowałem bowiem Piccadilly, która jest nadal najlepiej sprzedającym się dwukolorowym mieszańcem na świecie i Mischief, który w tym roku zdobył dla mnie President’s Trophy. Mischieff pochodził z krzyża Spartan i Peace - Postąpiłem tu zgodnie ze starą zasadą: weź dwie możliwie najlepsze róże i skojarz je. Istnieje wówczas ogromne prawdopodobieństwo otrzymania interesującego potomstwa.

elizabeth-of-glamis-t Elizabet of Glamis

Lata sześćdziesiąte, z czego jestem dumny, były pod wielkim wpływem róż, które sam wyhodowałem: Mischief w 1961 i Paddy McGredy w 1962 Elizabeth of Glamis w 1964 i dużo więcej takich róż. Paddy McGredy był pierwszą różą floribundą, która miała kwiaty  prawdziwie takie jak mieszańce herbatnie.

Z innych źródeł przyszedł King’s Ransom (Morey, 1961), który jest nadal standardem  w hodowli żółtych mieszańców herbatnich i wg. niej są one oceniane.
De Ruiter z  Hollandii przedstawił Europeanę, która wraz z Lili Marlene rządzi królestwem czerwonych róż. Pascali, w tym samym roku, była pierwszym białym mieszańcem herbatnim, która był naprawdę zadowalający. Była ona naprawdę odporna na deszcz a pochodziła od Louisa Lens z Belgii , i jest obecnie najlepszą tego typu różą na rynku.

nuage-parfume-cl-746 nuage-parfume-cl-747

Fragrant Cloud, autorstwa Tantau, – powyżej – w 1964 roku, był to oczywisty zwycięzca. Ta siewka Super Star, ma wiele jej  cech  plus bardzo dobre liście i niezapomniany zapach - jej punktem ujemnym jest to, że stare kwiaty mają zły kolor.

Papa Meilland, oczywiście ze stajni Meillandów (1963), przez podatność na mączniaka nigdy nie była tak popularna jak na to zasługuje ale nosi najbardziej zachwycające, szkarłatne kwiaty na świecie;w mniej bujnym klimacie,gdzie roślina rośnie   mniej intensywniej i jest odporniejsza na choroby grzybowe,  jest to wspaniała róża.
Moja róża Uncle Walter   jest rośliną mamucich rozmiarów, rośnie do dwu metrów wysokości i ma głęboko czerwone kwiaty, które   znakomicie zachowują się w większości wilgotnych, chłodnych klimatów; to był produkt nowego sposób hodowli mieszańców herbatnich z użyciem  róż pnących.
W 1964 wprowadzono Blue Moon Tantau,  nie najlepsza niebieska próba – moim zdaniem – wolę Silver Star od Kordesa – odmiana chyba najbardziej udana jak do tej pory.

W 1965 Poulsen wprowadził Pernille Poulsen,jej miękki różowy kolor był piękny,  ale jej znakiem rozpoznawczym  jest wczesna pora kwitnienia,   jest to ważny plus dla róży, jeśli kwitnienie jej nadejdzie odpowiednio wcześnie. Kolejny rok przyniósł mi City of Leeds, który jest prawdopodobnie moim najlepszym głęboko łososiowo-różowym kolorem; zdobyła ona złoty medal i jest bardzo wybitną różą w Anglii.

escapade

escapade Fotografie  z rosarium M. Kralki 2013. przedstawiają Escapade
W 1976 roku Jack Harkness przedstawił swoją pierwszą różę, Escapade, i to było dobre wprowadzenie, wynik pracy wyobraźni przed rozpoczęciem hodowli – wziął dwa bardzo różne szczepy hodowlane, aby uzyskać tę różę. Ta liliowo różowa pięknotka   wygląda bardzo różnie od każdej innej róży.

W 1966 moja róża Jan Spek ze średniej wielkości żółtym kwiatem, który idzie kremowo żółty przed przekwitaniem, był

różą roku, a dwa lata później został wyróżniony Złotym Cierniem w Belfaście.
Jakakolwiek róża która pojawia się później niż w 1966 roku jest nadal zbyt młoda, aby udowodnić  swą wartość.

peergynt2.jpg peergynt-cz.jpg
Peer Gynt, – na fotografii powyżejmieszaniec herbatni Kordesa, jest najgłębszą żółtą różą tamtych czasów,I moja Irish Mist   jest najbardziej perfekcyjnie uformowana ze wszystkich róż pomarańczowo-łososiowych. Kto ma powiedzieć,   czy Molly McGredy, czy City of Belfast, odniosą sukces na tyle, by dołączyć do grona najwspanialszych osiągnięc hodowlanych.

W tym czasie róże pnące, rzadko brane są pod uwagę ponieważ  nigdy nie należały do najpopularniejszych róż – ogrodnicy zawsze bowiem będą sadzić kilkanaście lub więcej floribund na każdą pnącą. Hodowcy sądzili, że na pnące nie ma  wystarczająco dużego rynku.    Kordes i ja pokazaliśmy, że jest inaczej niz do tej pory przypuszczano.   Kordes zaczął hodować róże pnące z gatunku, który nazwał Rosa kordesii, to przypadkowa krzyżówka z rugosa, jedna z tych okazji kiedy jeden rzadki materiał siewny spośród tysięcy niepłodnych okazuje się żyzny i rośnie. Pnące, które Kordes uzyskał z tego szczepu, będą w stanie wytrzymać zimę, nawet w Stanach Zjednoczonych. Najlepiej znane przykłady to Hamburger Phoenix, Sympathie i Leverkusen.

haendel.jpg

haendel2.jpg na fotografiach Haendel.

Ja upatrzyłem sobie Coral Dawn, jedną z róż Gene’a Boernera i jedną z tych którą Kordes nazwał Heidelberg,  ich krzyżówka dała mi  HandelSchoolgirl, Swan Lake, Bantry Bay i Galway Bay, a wszystkie te róże są bardzo popularne i mają szansę na uzyskanie przymiotnika „wielki”. Ponieważ Kordes i ja mamy przewagę w hodowli nowych pnączy,  nie musimy zbytnio zmagać sie z konkurencją. W mojej młodości pnące były różami, które kwitły tylko raz , w lecie. Teraz nowe pnące naszej hodowli   będą kwitnąć przez całe lato i nikt inny na teraz nie ma oferty tego rodzaju. W Wielkiej Brytanii mam własne propozycje i jestem agentem również dla róż Kordesa.

PRZYSZŁOŚĆ

Co będzie się działo w latach siedemdziesiątych? Rząd sukcesów dla McGredych? Mam nadzieję. Czy mam nadzieję, że  może będzie niebieska róża? Nie jestem przygotowany na to prognozowanie. Myślę, że raczej pojawią się róże „ręcznie malowane”, które zaczęły się u mnie od Picasso.

picasso Fotografia — Picasso -  Przez uprzejmość Pani Kamila Szlązkiewicz Europa Rosarium 2012.

Będą miały ważne miejsce w moich programach hodowlanych na przyszłość. Picasso jest tak niezwykły, że może być prawie dziwaczny, dwukolorowy z płatkami jaskrawo szkarłatnymi i śnieżnobiałymi w tym samym czasie. Z pewnością nie było innej takiej róży. Pojawił się na rynku w 1971 roku, jako pierwszy z serii mieszańców herbatnich i floribund . W tej serii będą kombinacje kolorów czerwony i biały, czerwony i żółty, czerwony i różowy, i nie wiem co jeszcze. Mam je we floribundach i w mieszańcach herbatnich, i mam je w miniaturach, i mam je w pnączach – w rzeczywistości zamierzam je mieć w każdej formie.

Moim zdaniem hodowcy w latach siedemdziesiątych będą działali dużo bardziej selektywnie w odniesieniu do tego, co wprowadzają na rynek. Brązowo żółty, głęboki, głęboki, brązowiejący, miedziany kolor, stanie się dostępny na roślinach o wiele bardziej zdrowych niż jest to teraz.

wiener-charme1.jpg Na fotografii – Wiener Charme.

W tej chwili jest seria róż, w tym Wiedeń  Charme, Old Timer, Whiskey Mac, które są bardzo popularnymi różami w tym kolorze, ale te rośliny są podatne na mróz i podlegają różnym chorobom. Jesteśmy bliscy przełomu, by uzyskać lepszy kolor i bardziej zadowalającą roślinę. Dzisiaj, z nimi jest tak, jak było z żółtymi różami w latach czterdziestych i pięćdziesiątych, kiedy żółty nie był dostępny w trwałych roślinach.Dopiero Allgold był pierwszym żółtym, który w ogóle był satysfakcjonujący i dopiero od pojawienia się jego mamy  Arthura Bella i Jan Spek’s i Chinatown, a także inne, nowsze żółte kwiaty, i były to rośliny, które są całkowicie odporne na zimę .

allgold Na fotografii Allgold.

Wśród odpornych mieszańców herbatnich mamy też  Peer Gynt i Grandpa Dickson. Dawniej, jeśli posadziliśmy rabatę żółtych róż , to musieliśmy się liczyć z corocznymi wypadami np. z powodu mrozu.  Cóż, jesteśmy w  podobnym etapie dzisiaj jeżeli chodzi o kolory miedzi.
Sein Jennett byłby zainteresowany bezkolcowymi różami – ma taką która rośnie jako przypadkowa sadzonka w jej ogrodzie. Było kilka bezkolcowych róż już od 1873, kiedy pojawiła się Zephirine Drouhin, ale wydaje się, że nie ma większego popytu na nie. Przeciwnie, niektóre róże są podziwiane właśnie ze względu na  ich ciernie, duże żółte lub czerwone ciernie, które są cechą charakterystyczną rośliny.

kolce-deirde

Róża zwana Rosa omeiensis ma ogromnych rozmiarów czerwone ciernie wyrównane wzdłuż łodygi, a te ciernie są półprzeźroczyste i prezentują się wspaniale, gdy widzi się światło padające przez nie. Nie sądzę, żeby ta róża była uprawiana gdyby nie jej ciernie, choć mają też ładne owoce, pomarańczowoczerwone i gruszkowate bardzo atrakcyjne. Ciernie i owoce niosą urok takiej róży . Gdyby wszystkie róże były wyhodowane bez cierni, musielibyśmy zmienić wiele światów poezji!

Pewne właściwości roślin będą ważne w przyszłości. Dążymy teraz by patrzeć teraz na róże jako wypełnienie rabaty kolorem przez kilka miesięcy w roku, ale myślę, że róże, lub niektóre róże, staną się ogrodowymi roślinami pięknymi niezależnie od tego czy będą na nich kwiaty czy nie. Będą nagradzane  na przykład za kolor liści, na przykład. Nawet teraz są róże z atrakcyjnymi liśćmi  - Brasilia jest przykładem, z drobnym, grubym, krwistoczerwonym listowiem , który zmienia kolor na miedziany. Cóż,  będzie tego więcej. A jest jeszcze pachnące listowie – pachnące liście to nic nowego, bo jest gatunek, który ma liście z mocnym, wspaniałym zapachem, a nie jest to zapach róż, ale zapach o miętowym posmaku. Nie widzę przeszkód , by liście nowoczesnych róż, nadawały zapach rabacie, nawet gdy róże nie kwitną.   Pracuję nad tym , ale jeszcze nie z wynikami, których chcę – ale to nadejdzie, a może ktoś inny to osiągnie.

Dalej, gracja krzewu rośliny będzie większa i będzie to bardziej ważne niż było. Spójrz na Peace, to jest bardzo piękna,
bardzo zdrowa róża i niezmiernie popularna, ale to jest duża i głupia roślina. Forma zyska więcej uwagi. Jedni spodziewają się, że róża wzrośnie teraz w górę, choć nie będzie rosła zbyt wysoko -  do jednego metra, a następnie kwiaty na wierzchu. Czemu mielibyśmy nie mieć róż, które wzrosną na wysokość trzech stóp, a potem łukowato wygną się ich łodygi do ziemi obsypane wzdłuż pędów kwiatami.Jest mały klejnot różowej róży z Japonii, zwany Nozomi, robi dokładnie to o czym piszę. Ma jednakże tę wadę, że kwitnie tylko raz, choć przez dłuższy okres.

Kolejną linią, nad którą pracuję, jest róża okrywowa. Mam taką jedną o nazwie Sunday Times. Nie wyobrażacie sobie   jak jest ciernista! rośnie nisko tworząc solidną kolczastą masę, która odstraszy każdego psa. To staje się tak gęste, że chwasty mają problemy z rozrastaniem się  a więc utrzymuje się czyste i jasne.

Są inne możliwości, nieskończone możliwości, ale ja nie myślę, że teraz zacznę coś zupełnie nowego, by zaczynać od zera, aby wyhodować coś, co jeszcze nie istnieje. Mam trzydzieści dziewięć lat i przede mną może   być piętnaście lub dwadzieścia lat albo dłużej, jeśli zacznę teraz, zanim cokolwiek przyjdzie z tej nowej linii.  Będę miał szczęście, jeśli zobaczę pełny rozwój linii okrywowych, choć jestem dziesięć lat do przodu, a „Sunday Times” jest w sprzedaży w 1971 roku.

Prowadzenie skutecznej, wielkoskalowej organizacji hodowlanej wymaga dużo pieniędzy, dużo kapitału i aby było to możliwe, musi być połączone z dużą reklamą, aby być opłacalnym, musi być powiązane z dużym działem marketingu . Byłoby wspaniale, gdyby istniała jakaś prawdziwa osoba, która działa tak komercyjnie że od teraz  mógłbym skoncentrować się na hodowli róż. Tak jak to jest , to muszę być handlowcem, a także hodowcą róż. Jeśli chcę uciec od wrzodów, wysokiego ciśnienia krwi i innych chorób biznesmenów, nie mogę dłużej trwać w prowadzeniu tego rodzaju życia jaki prowadziłem te ostatnie dwadzieścia lat. Spędziłem nie wiem jak wiele godzin w samolotach podróżowałem wiele tysięcy mil lotniczych, spędziłem bezużytecznie część mojego życia w hotelach, i widziałem za mało moją żonę i  moje dzieci. Starzeję się ?- jeszcze nie, chwalić Boga, ale nikt z nas nie może w końcu uciec, a pewnego dnia musi się skończyć ten szał  życia wśród róż.

Napisz komentarz